اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور

پژوهش حاضر به‌منظور بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور انجام گرفت. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و با مرحلۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري پژوهش، زنان نابارور مراجعه‌كننده به كلينيك ناباروري بيمارستان مادر و كودك و كلينيك ناباروري ثمر شهر شيراز در زمستان 1400 بودند. از ميان اين افراد، 36 زن نابارور به روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را طي دو و نيم ماه در ده جلسه دريافت كردند. پرسشنامه‌ها شامل پرسشنامۀ ابرازگري هيجاني (EEQ) و پرسشنامۀ عملكرد جنسي (SFQ) بود. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس آميخته با نرم‌افزار آماري SPSS23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، بر ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور تأثير معنادار دارد (0.001 p). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، با شكل‌دهي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و ايجاد پذيرش رواني مي‌تواند به‌عنوان درماني كارآمد براي بهبود ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور استفاده شود.