بررسي نقش واسطه‌اي بازداري هيجان در رابطۀ بين سطوح آگاهي هيجان و وقايع زندگي با نشانگان استرس پس از سانحه

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي بازداري هيجان در رابطۀ بين سطوح آگاهي هيجان و وقايع زندگي با نشانگان استرس پس از سانحه بود. روش پژوهش كاربردي و از نوع توصيفي-همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل تمام افراد مراجعه‌كننده به مراكز مشاورۀ شهر خرم‌آباد، دورود و بروجرد در سال 1399 و 1400 بودند كه از ميان آن‌ها 400 نفر (283 زن و 117 مرد) به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامۀ بازداري هيجان كلنر (EIS)، پرسشنامۀ سطوح آگاهي هيجان لين و شوارتز (LEAS)، چك‌ليست وقايع زندگي ودرز و همكاران (LEC-5) و فهرست اختلال استرس پس از ضربه براساس راهنماي تشخيصي و آماري اختلال‌هاي رواني-ويراست پنجم ودرز و همكاران (PCL-5) بود. داده‌ها به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري تحليل شد. چگونگي برازش مدل اندازه‌گيري با استفاده از تحليل‌عاملي تأييدي، نرم‌افزار AMOS 24.0 و برآورد بيشينۀ احتمال (ML) ارزيابي شد. در پژوهش حاضر، ضريب مسير غيرمستقيم بين وقايع زندگي و اختلال استرس پس از سانحه مثبت و ضريب مسير غيرمستقيم بين سطوح آگاهي هيجان و اختلال استرس پس از سانحه منفي و در سطح 0.01 معنادار بود. براساس نتايج، پيشنهاد مي‌شود روان‌درمانگران و متخصصان اين حوزه با بررسي وقايع زندگي افراد بر ميزان آگاهي و بازداري هيجاني آن‌ها تمركز كنند تا افراد براي كاهش نشانگان استرس پس از سانحه تلاش كنند.