اثربخشي آموزش روش فرزندپروري مثبت‌گرا بر رفتارهاي مخل و مخرب و خودكنترلي دانش‌آموزان دختر پايهۀ پنجم دبستان

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش روش فرزندپروري مثبت‌گرا بر رفتارهاي مخل و مخرب و خودكنترلي دانش‌آموزان دختر پايۀ پنجم دبستان انجام گرفت. اين پژوهش با روش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه انجام شد. دورۀ پيگيري نيز دوماهه اجرا شد. جامعۀ آماري پژوهش شامل دانش‌آموزان دختر پايۀ پنجم دبستان با رفتارهاي مخل و مخرب منطقۀ 5 شهر تهران در سال تحصيلي 1401-1400 به همراه والدينشان بود. 27 دانش‌آموز با رفتار مخل و مخرب به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند (14 دانش‌آموز در گروه آزمايش و 13 دانش‌آموز در گروه گواه). گروه آزمايش آموزش روش فرزندپروري مثبت‌گرا را طي دو و نيم ماه در ده جلسۀ 90 دقيقه‌اي دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل رفتارهاي مخرب كودكان (CDBQ) و پرسشنامۀ خودكنترلي كودكان (SCQ) بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوۀ تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد روش فرزندپروري مثبت‌گرا بر رفتارهاي مخل و مخرب و خودكنترلي دانش‌آموزان دختر پايۀ پنجم دبستان تأثير معنادار دارد (0/001 p). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت روش فرزندپروري مثبت‌گرا با بهره‌گيري از روش‌هاي فرزندپروري بهنجار و اصول ارتباطي مناسب به‌عنوان يك روش كارآمد مي‌تواند براي كاهش رفتارهاي مخل و مخرب و بهبود خودكنترلي دانش‌آموزان دختر مورد استفاده قرار گيرد.