تعيين مدل پايداري ازدواج براساس كيفيت رابطهٔ والدين و دلبستگي با نقش ميانجي تجربهٔ ‌مايي

زمينه و هدف: پايداري ازدواج يكي از شاخص‌هاي زندگي زناشويي مناسب است. وجود يا نبود روابط زن و شوهري پايدار تأثيرات مثبت و منفي متعددي بر اعضاي خانواده دارد. اين پژوهش با هدف تعيين مدل پايداري ازدواج براساس كيفيت رابطهٔ والدين و دلبستگي با نقش ميانجي تجربهٔ ‌مايي انجام شد.روش‌بررسي: روش تحقيق از نوع تحليلي‌همبستگي بود. جامعهٔ آماري پژوهش را همهٔ دانشجويان متأهل واحد قم در سال تحصيلي ۱۴۰۰-۱۳۹۹ تشكيل دادند. نمونهٔ تحقيق، ۲۵۰ نفر از دانشجويان بودند كه به‌روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي اصلي پژوهش از شاخص عدم ثبات زناشويي (ادواردز و همكاران، ۱۹۸۷)، خرده‌مقياس اتحاد زناشويي مقياس سيستمي-مثلثي خانواده (چراغي و همكاران، ۱۳۹۶)، پرسش‌نامهٔ كيفيت رابطهٔ والدين (ثنايي و همكاران، ۱۳۸۷) و خرده‌مقياس دلبستگي پرسش‌نامهٔ روابط موضوعي بل (بل و همكاران، ۱۹۸۵) استفاده شد. تحليل داده‌ها در سطح معناداري ۰٫۰۵ با استفاده از روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي (تحليل مسير) به‌كمك نرم‌افزارهاي آماري SPSS نسخهٔ ۲۷ و LISREL نسخهٔ ۸٫۸ انجام گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد، كيفيت رابطهٔ والدين (۰٫۰۰۷=p، ۰٫۳۰۵=β) و دلبستگي (۰٫۰۱۵=p، ۰٫۲۲۰=β) اثر مثبت و معناداري بر پايداري ازدواج داشتند. همچنين نتايج حاصل از روش بوت‌استراپ مشخص كرد، تجربهٔ ‌مايي در رابطهٔ بين كيفيت رابطهٔ والدين (۰٫۰۰۲=p، ۰٫۰۷=β) و دلبستگي (۰٫۰۱۶=p، ۰٫۰۵۲=β) با پايداري ازدواج داراي نقش ميانجيگري بود. شاخص‌هاي نكويي برازش (۰٫۰۰۱=RMSEA، ۰٫۹۹=CFI، ۰٫۹۹=GFI، ۰٫۹۸=AGFI) نشان‌دهندهٔ برازش مطلوب مدل پژوهش با داده‌هاي جمع‌آوري‌شده بود. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، كيفيت رابطهٔ والدين و دلبستگي از عوامل مؤثر پايداري ازدواج هستند و تجربهٔ ‌مايي تأثير اين عوامل را بر پايداري ازدواج تحت‌تأثير قرار مي‌دهد؛ بنابراين به‌منظور افزايش پايداري ازدواج، توجه بر نقش متغيرهاي واسطه‌اي ازجمله تجربه‌ٔ مايي ضروري است.