بررسي اثربخشي آموزش مدل تلفيقي ديويس و اورتون بر ميزان نارساخواني در دانش‌آموزان ابتدايي شهر اهواز

زمينه و هدف: اختلال خواندن حالتي است كه در آن پيشرفت خواندن كمتر از حد انتظارداشته برحسب سن، آموزش و هوش كودك است؛ ازاين‌رو لازم است بر افراد نارساخوان مداخلاتي انجام شود. اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي مدل تلفيقي ديويس و اورتون بر ميزان نارساخواني دانش‌آموزان ابتدايي شهر اهواز انجام شد.روش‌بررسي: روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري را تمامي دانش‌آموزان دختر و پسر پايهٔ دوم ابتدايي چهار ناحيهٔ آموزش‌و‌پرورش شهر اهواز تشكيل دادند (۱۶۰۰۰=N) كه در مدارس دولتي عادي در سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ مشغول به تحصيل بودند. به‌شيوهٔ نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي، ۳۵۲ دانش‌آموز دختر و پسر انتخاب شدند. براساس معيارهاي ورود به پژوهش و خروج از آن، ۲۸ دانش‌آموز واجد شرايط، داوطلب حضور در پژوهش شدند و با گمارش تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند. ابزارهاي جمع‌آوري داده‌ها، آزمون ماتريس‌هاي پيش‌روندۀ رنگي ريون (ريون، ۱۹۵۶) و آزمون خواندن و نارساخواني (نما) (كرمي نوري و مرادي، ۱۳۸۴) بود. روش تلفيقي ديويس و اورتون در چهارده جلسۀ ۴۵دقيقه‌اي و در قالب گروه‌هاي هفت‌نفري به گروه آزمايش ارائه شد. براي تحليل داده‌ها آزمون تي مستقل و روش تحليل كوواريانس تك‌متغيري در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ در سطح معناداري (۰٫۰۵=α) به‌كار رفت. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد، آموزش مدل تلفيقي ديويس و اورتون در كاهش نارساخواني مربوط به نُه زيرمقياس (نارساخواني مربوط به خواندن كلمات با بسامد زياد و متوسط و كم، زنجيرهٔ كلمات، قافيه، ناميدن تصاوير، درك متن، درك كلمات، خواندن ناكلمات، نشانه‌هاي حرف و نشانه‌هاي مقوله) در گروه آزمايش اثربخشي داشت (۰٫۰۵ p)؛ اما تنها در كاهش نارساخواني مربوط به حذف آواها مؤثر نبود (۰٫۱۴۱=p). نتيجه‌گيري: باتوجه به يافته‌هاي اين پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود، آموزش مدل تلفيقي ديويس و اورتون به دانش‌آموزان نارساخوان، روش مناسب و مؤثر در كاهش نارساخواني دانش‌آموزان با اين ناتواني است.