بررسي تطبيقي امكان و ممكنه در منطق ارسطويي، رواقي و سينوي

امكان يكي از جهت‌هاي برجسته و پرنقش در موجهات و مختلطات است. تقابل امكان با ضرورت و اطلاق آن بر معاني مختلف و وجود تفاسير متفاوت براي امكان و براي برخي از معاني آن‌ در منطق ارسطويي، رواقي و سينوي، سبب شكل‌گيري مفاهيم گوناگون براي امكان و ممكنه شده است. افزون‌بر گستردگي كاربردهاي امكان و ممكنه و گستردگي واژگان منطقي مربوط به آن دو، درباره شرايط اتصاف چيزي به وصف امكان، نزاع‌هايي رخ داده و ديدگاه‌هاي مختلفي پديد آمده است. ديدگاه‌هايي كه بنابر هريك از آن‌ها مفهوم امكان و ممكنه متفاوت مي‌گردد و بديهي است كه اين امر مي‌تواند سبب وقوع اشتباه و مغالطه گردد. ازاين‌رو در اين پژوهش تفاسير امكان و ممكنه در منطق ارسطويي، رواقي و سينوي بررسي تطبيقي و بازشناسي مي‌شود و اصطلاحات رايج پيرامون امكان و ممكنه در هركدام از اين سه مكتب منطقي نيز بررسي مي‌گردد تا با تفكيك و متمايز ساختن آن‌ها، از وقوع اشتباه پيشگيري و راه پژوهش‌ درباره جهت امكان و موجهات ممكنه آسان‌تر گردد.