مباني جداناپذيري حجيت قرآن از سنّت در مرجعيت علمي قرآن

مرجعيت علمي قرآن كريم از اثرگذاري معنادار و روشمند قرآن كريم بر ديگر دانش‌ها، ازجمله علوم انساني و اسلامي سخن مي‌راند. تبيين مرجعيت قرآن در اين زمينه، مبتني بر تحقّق مباني و ادلة ويژه آن است. جداناپذيري حجّيت قرآن از سنت را بايد يكي از مباني مهم در مرجعيت علمي دانست. پيوند ميان قرآن و سنّت، از مسائل دامنه‌دار و موضوعات مورد توجه دانشمندان بوده است. قرآن كريم به‌عنوان منبع دستيابي به معارف دين، مورد پذيرش بوده، اما در گسترۀ حجّيت و كشف مراد از آيات، با ديدگاه‌ها و روش‌هاي گوناگوني روبه‌رو هستيم. بر اساس نظرگاه جداناپذيري حجّيت قرآن از سنت، كتاب الهي در معنادهي بخشي از آياتش، نيازمند سنّت است. دريافت تفسير دقيق و صحيح از آيات و بهره از تمام ظرفيت‌هاي سنّت در كشف مقاصد الهي، ضرورت بحث از اين ديدگاه را تأمين مي‌نمايد. ازاين‌رو بايسته است تا كشف مباني اين ديدگاه به روش توصيفي-تحليلي، مقايسه‌اي و تطبيق داده‌هاي روشي حاصل از مطالعات، صورت گيرد. اين نظريه بر پايۀ مباني عقلايي، قرآني و روايي استوار گرديده است. در مبناي عقلايي، نقش بافت فرامتني در فهم كلام بررسي مي‌شود. در مبناي قرآني، آيات متشابه و در مباني روايي، همسان نبودن كلام خدا با كلام بشر بيان مي‌گردد.