بررسي برخي تزاحمات اخلاقي در عرصه‌ تبليغ ديني در فضاي مجازي

هدف: مبلّغ ديني در فضاي مجازي با تزاحمات اخلاقي گوناگوني مواجه مي‌شود كه تصميم‌گيري مناسب در اين موارد نيازمند تأمل و دقت‌نظر در ادلّه عقلي و شرعي اطراف شبهه و تزاحم است. هدف اين نوشتار حل چهار مورد از تزاحمات اخلاقي مبلّغين در اين فضاست.روش‌شناسي پژوهش‌: در جمع‌آوري داده‌ها و به دست آوردن تزاحمات اخلاقي، از روش ميداني و كتابخانه‌اي استفاده شده است. در دفع يا رفع آن‌ها به شيوه‌اي تحليلي-اجتهادي و با تكيه بر استدلال و استنتاج عمل شده است.يافته‌ها: در مقاله‌ حاضر، چهار مورد از تزاحمات اخلاقي مورد ابتلاي مبلّغين ديني، بررسي شده است. تزاحم اول بين ضرورت جريان‌شناسي براي شبهه‌شناسي و پاسخ به آن و لزوم اجتناب از فضاهاي شبهه‌ناك؛ تزاحم دوم بين ضرورت تبليغ دين و پاسخ‌گويي به شبهات و لزوم اجتناب از اجتماع با نامحرم در فضاي خصوصي؛ تزاحم سوم بين ضرورت تبليغ دين و لزوم جلوگيري از تضييع عمر و اتلاف وقت؛ و تزاحم چهارم بين ضرورت تهيه محتوا و جستجو در فضاي مجازي و لزوم اجتناب از تصاوير مستهجن رخ مي‌دهد.بحث و نتيجه‌گيري: با بررسي ادلّه‌ هركدام از اطراف تزاحم، اين نتيجه حاصل آمد كه تزاحم اول فرضي است و با توجه به فرض مسئله، در خارج اتفاق نمي‌افتد. در تزاحم دوم و سوم ضرورت تبليغ مقدم بر آسيب‌هاي شايع آن است و براي رفع آسيب پيشنهادات كاربردي ارائه شده است. تزاحم چهارم نيز با معلوم شدن حكم نگاه كردن، قابل رفع است.