طراحي عملكرد در مهندسي سازه و تاثير آن بر طراحي معماري‌

هر آنچه در دنيا وجود دارد، داراي سازه است. از قرون وسطي تاكنون، همواره معماران و سازندگان راهكارها، شيوه ها و مصالح جديدي را براي اجراي ساختمان ها و تركيب سازه با معماري به منظور رسيدن به راه حل هاي بديع و نو اختراع كرده اند. يك بخش غيرقابل تفكيك در طراحي معماري، در نظرگرفتن نوع پوشش فضا، پيها، دالها، ستونها و سقف هاست. تلفيق معماري و سازه، تركيبي است از هنر، ارزشهاي زيبايي شناسي، تكنولوژي، مصالح و رفتار آنها، عملكرد و اجرا. طراحي سازه اي را مي توان به عنوان فرآيندي از مرتب كردن مصالح در سه بعد فضا در نظرگرفت، به طوري كه بعضي از اهداف از قبل تعيين شده را در حداكثر كارآيي ممكن تامين نمايد. بسياري از افراد با عبارت فرم از عملكرد پيروي مي كند آشنا هستند. همه افراد مي توانند نوع سازه بكار رفته را در ارتباط با عملكرد مورد نظر آن در ساختمانهايي مانند پلها، سدها، عملكردهاي ورزشي، نيروگاهها، بيمارستانها، سيلوها و ... تشخيص دهند. اما هنگامي كه فقط روشهايي كه در آن نيازهاي عملكردي تعيين كننده هنر مهندسي سازه اند، در نظرگرفته شود، نتايج قابل توجهي حاصل ميشود. در اين مقاله ابتدا عوامل موثر در طراحي سازه اي بررسي و تبيين شده و سپس تاثير اين عوامل بر عملكرد، زيبايي شناسي و فرم معماري مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرند.