ارزيابي تست حساسيت مقداري فلوروكينولونها (سيپروفلوكساسين و افلوكساسين) و آمينوگليكوزيدها (جنتاميسين و آميكاسين) در سويه‎هاي Enterobacter ايجادكننده عفونت ادراري در تهران

جنس Enterobacter از اعضاي خانواده Enterobacteriaceae باكتري‎هاي گرم منفي، بدون اسپور و كپسول‎داري هستند كه براي افراد سالم غيربيماري‎زا هستند. دو گونه اين جنس (E. cloacae و E. aerogenes) از عوامل ايجادكننده عفونت‎هاي ادراري هستند. در اين پژوهش مقاومت 40 سويه باليني Enterobacter نسبت به آنتي‎بيوتيك‎هاي وسيع‎الطيفي از خانواده آمينوگليكوزيدها (جنتاميسين و آميكاسين) و فلوروكينولون‎ها (سيپروفلوكساسين و افلوكساسين) مورد بررسي قرار گرفته است. آزمايش‎هاي تاييدي بيوشيميايي و بررسي ميكروسكوپي روي سويه‎ها انجام شد. الگوي مقاومت سويه‎ها به‎روش انتشار در آگار (Disk Diffusion) در مولر هينتون آگار (MHA) تعيين شد. سپس MIC (Minimum Inhibitory Concentration) به‎روش تهيه رقت در محيط مايع (Serial Broth Dilution) و (Minimum Bactericidal Concentration) MBCهر آنتي‎بيوتيك براي هر سويه مشخص گرديد. نتايج به‎دست آمده هماهنگي بين مقاديرMIC و قطر هاله‎هاي عدم رشد را نشان دادند. هرآنتي‎بيوتيكي كه قطر هاله عدم رشد آن براي سويه موردنظر بزرگتر بود، مقدار MIC آن كمتر شد. در غلظت 128 ميكروگرم بر ميلي‎ليتر در چهار آنتي‎بيوتيك مورد آزمايش، رشد همه سويه‎ها متوقف شد. ميانگين غلظت لازم براي توقف رشد كليه سويه‎ها براي سيپروفلوكساسين 9250/0 ميكروگرم بر ميلي‎ليتر، افلوكساسين 1626/4 ميكروگرم بر ميلي‎ليتر، جنتاميسين 5781/7 ميكروگرم بر ميلي‎ليتر و آميكاسين 5375/7 ميكروگرم بر ميلي‎ليتر و مقدار MBC در كليه آنتي‎بيوتيك‎هاي ذكر شده حداكثر 16 برابر MIC بود. ميزان مقاومت سويه‎ها به آنتي‎بيوتيك‎هاي مورد آزمايش كم و سيپروفلوكساسين با كمترين درصد سويه‎هاي مقاوم موثرترين آنتي‎بيوتيك بود.