مقايسه اثربخشي درمان راه حل- محور ديشيزر به صورت انفرادي

هدف از اين پژوهش مقايسه اثربخشي درمان راه‏حل- محور ديشيزر به صورت انفرادي و توام در كاهش تعارضات زناشويي بود.آزمودني‏هاي نمونه پژوهش شامل 33 زوج(66 نفر زن و مرد) از 150 زوج متقاضي مشاوره بودند كه به دليل درگيري و تعارض به شعب شوراي‏حل اختلاف وابسته به دادگستري شهر اهواز مراجعه‏داشتند. براي جمع‏آوري داده‏ها از پرسشنامه 42 سوالي تعارضات زناشويي (99/0=?)كه توسط براتي و زير نظر ثنايي (1375) تهيه شده بود، استفاده شد و زوج‏هاي نمونه پژوهش آن را در مرحله قبل و بعد از مداخله‏آزمايشي (ارايه متغير مستقل) تكميل نمودند. داده‏هاي به دست آمده با روش تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي روي ميانگين تفاضل نمرات پيش‏آزمون و پس‏آزمون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج آماري نشان داد كه هر دو شيوه زوج درماني در كاهش تعارضات زناشويي موثر بوده‏اند. به علاوه در مقايسه شيوه‏هاي مختلف زوج درماني با همديگر نتايج زير به دست آمد: بين شيوه انفرادي و توام راه حل- محور در كل تعارضات زناشويي و خرده مقياس‏هاي كاهش همكاري، افزايش واكنش هيجاني، جلب حمايت فرزندان و افزايش رابطه با خويشاوندان خود تفاوت معني‏داري مشاهده نشد. ليكن در خرده مقياس‏هاي كاهش رابطه با خويشاوندان‏همسر و جدا كردن امور مالي، شيوه‌ زوج‏درماني توام راه حل- محور اثر‏بخش‏تر و براي خرده‎مقياس كاهش رابطه جنسي، شيوه انفرادي راه حل محوراثربخش‏تر نشان داد.