پزشكي و تخصص‌هاي پزشكان در ايران باستان ( با تكيه بر دينكرد و اوستا)

پزشكي در ايران باستان به دو شاخه‌ي مينو پزشكي (روان پزشكي ) و گيتي‌پزشكي (تن پزشكي) تقسيم مي‌شد كه شش زير شاخه را در بر مي‌گرفت. رياست كل پزشكان ايران را برترين شخص روحاني به عهده داشت و تمامي پزشكان، به رعايت قوانين و وظايف حرفه‌اي موظف بودند. مبحث شناخت بيماري‌ها، دارو و درمان، و پيشگيري و بهداشت نيز از موضوعات مورد توجه پزشكان ايران باستان بوده كه در كتب زرتشتي اطلاعاتي بر جا مانده است. در پژوهش حاضر، تمامي اطلاعات حوزه‌هاي ياد شده در ذيل عناوين مطرح در مقاله، جمع‌آوري و طبقه‌بندي گرديده‌اند. البته براي نخستين مرتبه در پژوهش‌هاي مربوط به پزشكي ايران باستان از رساله‌ي پزشكي موجود در مجموعه‌ي عظيم دينكرد به‌عنوان ماخذ اصلي براي گردآوري و تنظيم اطلاعات بهره برده شده است.