عبرت و عبرت آموزي در نهج البلاغه

عبرت و عبرت‌آموزي در نهج‌البلاغه جمشيد صدري? استاديار فلسفه و كلام اسلامي، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد تاكستان (تاريخ دريافت: 20/12/1388، تاريخ تصويب: 15/02/1389) چكيده عبرت حالتي است كه انسان از امور ظاهري و مشهود، به شناخت باطني و غيرمشهود امور نايل مي‏شود. تشابه زندگي اقوام و ملل و تاثيرپذيري انسان از احوال امت‌هاي گذشته، سبب مي‏شود كه عبرت‌گيري به‌عنوان روشي تربيتي براي دست‏يابي به يك حيات مطلوب در نظر و عمل مطرح باشد. هركس ديده‏اي عبرت‌بين داشته باشد، مي‏تواند از لابه‌لاي حوادث و وقايع پيام‌ها را دريابد. در اين مقاله سعي شده است مسيله عبرت و عبرت‌آموزي از منظر حضرت علي، به‌ويژه در نهج‌البلاغه بررسي شود و پيامدهاي ارزشمند آن (بصيرت و هوشياري، تقوا، خيرخواهي، فهم و دانش، دوري از گناه و لغزش، رشد و بالندگي و ...) تبيين گردد.