جرم انگاري همچون آخرين چاره

جرم انگاري همچون آخرين چاره

انديشه جرم انگاري به عنوان آخرين چاره، انديشه خاصي است. اين انديشه، آشكارا يك اصل قانون اساسي نيست؛ بلكه بيشتر اصلي مربوط به اخلاق قانون‌گذاري است؛ اصلي كه به نظر مي رسد قانون‌گذاران كمتر به آن توجه كرده اند؛ هرچند در تمام كتابهاي درسي معتبر و پيمان نامه ها بر آن تاكيد شده است. انديشه هاي مرتبط با اين اصل عبارتند از: فرعي-بودن حقوق كيفري و خصلت چندپارگي حقوق كيفري. اصل جرم انگاري همچون آخرين چاره را نمي توان بدون درك دلايل موجهي كه با تصميم گيري درباره جرم انگاري مرتبط است، مورد بحث قرار داد. من در اين مقاله، شش نوع دليل كه توجيه گر اين اصل است، ارايه خواهم كرد: 1. سرزنش پذيري (ارزش كيفري)،2. نياز، 3. ميانه‌روي، 4. ناكارآمدي، 5. هزينه هاي نظارت و 6. منافع بزه د يده. سپس اين دلايل را در قالب سه اصل خلاصه خواهم كرد: 1. اصل ارزش كيفري، 2. اصل منفعت، 3. اصل انساني. افزون بر اين، يك فرا اصل(در فرض شك، به نفع آزادي حكم كن يا در فرض شك، حكم به مجازات ننما )را هم يادآور مي شويم. و سرانجام به اين موضوع خواهم پرداخت كه اصل ضرورت از ايده هاي "تناسب معطوف به آينده" و "فرعي بودن" حقوق كيفري جداست. نتيجه بحث اين است كه اصل جرم انگاري همچون آخرين چاره، كاركرد هنجارين مستقلي ندارد؛ جز اينكه همچون فرا اصلي كه دلايل جرم انگاري (ارزش كيفري) را تلخيص مي كند، تفسير شود.