بررسي نقش انرژي در ارزش افزوده ي بخش كشاورزي در ايران

در چهار دهه ي اخير، مصرف انرژي در بخش كشاورزي ايران با نرخي فراتر از رشد توليد اين بخش افزايش يافته و يكي از عامل هاي آن، پرداخت يارانه ي انرژي است. با توجه به بار مالي بالاي انرژي براي دولت، تجديد نظر در الگوي استفاده از انرژي ضرورت دارد. اين مطالعه با هدف تحليل نقش انرژي در ارزش افزوده ي بخش كشاورزي صورت گرفته و روش مورد استفاده شامل برآورد تابع توليد، عليت و تغييرات شدت مصرف انرژي مي باشد. داده هاي مورد استفاده به صورت سري زماني در سال هاي 84-1353 مي باشد. نتايج تخمين تابع توليد نشان داد كه انرژي بر توليد بخش كشاورزي اثر معني دار داشته و 10 درصد افزايش در مصرف انرژي، توليد را به ميزان 1/4 درصد افزايش مي دهد. همچنين، مشخص شد كه مصرف انرژي بر ارزش افزوده ي بخش كشاورزي و زير-بخش هاي آن (به جز زير بخش جنگلداري) اثر مثبت دارد، اما ارزش افزوده اثري بر مصرف انرژي ندارد. همچنين، يافته ها نشان داد كه هر چند كاهش قيمت انرژي موجب افزايش شدت مصرف انرژي شده، اما رشد فناوري و جايگزيني نهاده هاي سرمايه و نيروي كار مي تواند موجب كاهش شدت مصرف انرژي در بخش كشاورزي شود.