واكاوي تجارب مهندسي ارزش در ايران

واكاوي تجارب مهندسي ارزش در ايران

در نيم قرن گذشته افزايش جمعيت و كمبود منابع حوزه‌ها، سبب ايجاد روش‌ها و الگوهاي كاري گوناگوني در زمينه‌هاي بهينه‌يابي فرآيندها، به‌خصوص در سازمان‌هاي پروژه‌ محور، شده است. يكي از اين الگوها به مبحث بهبود شاخص ارزش در پروژه‌ها مربوط مي‌شود كه با عنوان‌هايي چون تحليل ارزش، مديريت ارزش، و مهندسي ارزش طي شصت سال گذشته مطرح شده است. اين روش با شناسايي شاخص‌هاي ارزش، با استفاده از ابزارهايي خاص براي بهبود ارزش در فرآيندها و پروژه‌ها و طرح‌هاي سرمايه‌گذاري كاربرد دارد. بر همين اساس، روش مهندسي ارزش به‌عنوان متدولوژي‌اي نظام‌مند و ساختار يافته، اجزاي كاركردي پروژه‌ها را تعيين مي‌كند و سپس با بهره‌گيري از كار گروهي و نگرش خلاقانه و نو به موضوع، به شناسايي بخش‌هايي كه استعداد بهبود دارند مي‌پردازد و پيشنهادهايي جديد مطرح مي‌كند. اين پيشنهادها، پس از بررسي و ارزيابي، توسعه مي‌يابند و به پيشنهادهاي اجرايي مي‌رسند. اين مقاله در پي آن است كه با توجه به نقاط ضعف و كاستي‌هايي كه در زمينه اجراي مهندسي ارزش در ابعاد محتوايي و كالبدي وجود دارد، عوامل تاثيرگذار را شناسايي و معرفي كند. بدين منظور، بر پايه مطالعات كتابخانه‌اي و تحقيقات ميداني اطلاعات لازم گردآوري شده است؛ سپس با تحليل‌هاي آماري توصيفي، نتايج در چهار بخش عمده، شامل آسيب‌ها و كاستي‌هاي مرتبط با رويكرد كاركردگرا، فرآيند نظام‌مند، خلاقيت، و نهايتاً كارِ گروهي در روش مهندسي ارزش، به عنوان آسيب‌هاي عمده روش مهندسي ارزش جمع‌بندي و طبقه‌بندي شده‌اند.