مروري بر منابع تحليل استنادي در ايران

مروري بر منابع تحليل استنادي در ايران

تحليل استنادي به عنوان يكي از روش هاي كمي، بر پايه استناد هاي موجود در متون علمي قرار دارد، به طوري كه با شمارش تعداد استناد هاي به كار رفته در متون مختلف همانند مجلات و پايان نامه ها به تحليل و ارزيابي اين متون مي‌پردازد. مبحث تحليل استنادي در دهه 60 در ايران آغاز شد و تا كنون پژوهش-هاي زيادي با آن روش انجام گرفته است. در مقاله حاضر سعي شده است با ديدي تحليلي و مروري به بررسي عمده ترين آثار فارسي موجود در اين زمينه از جمله كتاب، مقاله، پايان نامه و همايش هايي كه در ايران برگزار شده، و در پيشبرد اين حوزه موثر بوده‌اند، پرداخته شود. بر اساس نتايج اين بررسي، پژوهش هاي زيادي در رابطه با تحليل استنادي صورت گرفته، ولي سهم پايان‌نامه ها بيش از ساير پژوهش ها است. سير مطالعاتي پايان نامه ها و مقالات نشان داد كه زمينه پژوهشي آن ها مشابه بوده و عمدتاً الگوبرداري از آثار قبلي است. به طور كلي تحليل استنادي در ايران نيازمند تحول است و پيشرفت آن دقت نظر بيش تري را از سوي مدرسان و پژوهشگران حوزه كتابداري و اطلاع‌رساني مي طلبد.