خانواده و نقش آن در بروز رفتارهاي پرخطر ايدز( يك مطالعه كيفي)

خانواده و نقش آن در بروز رفتارهاي پرخطر ايدز( يك مطالعه كيفي)

مقدمه: آمار بيماران دچار HIV/AIDS در جهان در حال افزايش است و در كشورمان ايران نيز شاهد روند رو به رشد مبتلايان به اين بيماري هستيم. مطالعات قبلي نشانگر نقش خانواده در بروز رفتارهاي پرخطر است، بنابراين تبيين نقش خانواده در بروز رفتارهاي پرخطر منجر به ايدز مي‌تواند بيانگر چگونگي حل مشكل و ارايه راهكارهاي پيشگيري از رفتارهاي پرخطر باشد. هدف: بررسي نقش خانواده در بروز رفتار پرخطر ايدز. مواد و روش‌ها: اين پژوهش به روش تحليل درون‌مايه‌اي (Thematic Analyze)با رويكرد كيفي و به مدت ده ماه در دو مركز مشاوره بيماري‌هاي رفتاري شهر تهران، كلينيك غرب و بيمارستان امام خميني و بخش عفوني آن صورت گرفت. شيوه انتخاب مشاركت كنندگان به‌صورت هدفمند بوده و داده‌ها از طريق مصاحبه عميق فردي و نيمه‌ساختار جمع‌آوري شد. براي تحليل نتايج،واحدهاي معني‌دار استخراج، كدبندي و طبقه بندي شد. نتايج: از كل 61 بيمار، 45 بيمار HIV مثبت و 16 بيمار در مرحله ايدز بودند. اين بيماران در محدوده سني 21 تا42 سال با ميانگين سني 7/29 سال و انحراف معيار 86/4 قرار داشتند. 3/62 مرد نمونه‌ها بودند. تقريباً همه آن‌ها مجرد بوده وتحصيلات در حد راهنمايي يا دبيرستان داشتند. درون‌مايه‌هاي اين مقاله به شرح زير بود:1- كاركرد ناسالم خانواده 2-ساختار آسيب‌زاي خانواده 3- هنجارهاي خانوادگي مخاطره‌زا. نتيجه‌گيري: ضعف حمايتي و نداشتن حمايت كافي از سوي خانواده، نقطه تمركز اصلي مطالعه حاضر است و اين خانواده مخاطره‌زا است كه بيش از ساير عوامل فرد رابه سوي رفتار پرخطر مي‌كشاند. بنابراين با افزايش حمايت خانواده از نوجوانان و با مداخلات خانواده محور مي‌توان در آينده شاهد كاهش رفتارهاي پرخطر و ايدز بود.