مروري بر تاريخچه و برخي مشكلات جامعه شناختي تلقيح واكسن آبله در ايران

ضرورت مبارزه با بيماري آبله و درمان آن، همواره يكي از دغدغه‌هاي اصلي پزشكان و در برخي از موارد، حكومت‌ها، در هر زمان بوده است. اختصاص يافتن قسمتي از متون پزشكي قديمي به شرح و تفسير اين بيماري و نقل قول‌هاي متعدد تاريخي از ميزان كشتار اين بيماري در بين جوامع انساني، به نوعي مويد اين ادعا مي‌باشد. در كشور ايران هم اين بيماري از ديرباز شناخته شده بود و وجود يك رساله‌ي مجزا از رازي، در مورد آن، نشانگر اين واقعيت است كه پزشكان ايراني هم به‌نحو بارزي با اين بيماري و عوارض آن مواجه بوده‌اند. توجه به علت‌يابي، درمان و پيشگيري از اين بيماري در حدي بود كه شايد به جرات بتوان گفت طب نوين در ايران با ابداع روش‌هاي پيشگيري بيماري آبله و اقدامات عباس ميرزا شروع گشت و توسط ميرزا تقي خان اميركبير دنبال شد. در اين نوشتار ابتدا سعي گشته تا با مراجعه به كتب تاريخي و منابع مكتوب، تا حد ممكن به بيان تاريخچه‌ي اين بيماري و تلاش‌هاي انجام گرفته و مشكلات موجود بر سر راه تلقيح واكسن آن بپردازيم و پس از آن با مراجعه به اسناد و منابع موجود، سعي نماييم تا دلايل جامعه‌شناختي اين‌گونه مشكلات را بررسي نماييم.