فطرت در آيينه قرآن

فطرت در آيينه قرآن

انسان موجودي ذو ابعاد و وديعه اي بي همتا در آفرينش است. و در كنار برخورداري از عقل و تمايل به مباحث برهاني، در عمق جان واجد خصيصه فطرت است كه در صورت قرار گرفتن در مسير صحيح و نزاهت از انحرافات فكري و عملي، حقيقت-گرايي و حق جويي و تمايل به دين و خدا در او شكوفا مي شود و از چاه طبيعت به افق اعلي مي رسد. در اين مقاله با توجه به برخي آيات قرآن، مفهوم فطرت، جايگاه آن در حيات اصيل انساني و مختصات امور فطري بيان شده است. افزون بر آن، وجه امتياز قرآن در تبيين فطرت و لوازم آن در مقاله نمايانده شده است.