تحليل تطبيقي رابطه نفس و بدن در فلسفه دكارتيان و ملاصدرا

تحليل تطبيقي رابطه نفس و بدن در فلسفه دكارتيان و ملاصدرا

ثنويت افراطي بين نفس و بدن در فلسفه دكارت معضل رابطه آن دو را پيش آورد. هيچ كدام از راه حل هاي دكارت در نحوه ارتباط نفس و بدن قانع كننده نبوده و او در نهايت با اعتراف به ناتواني خود، فكر نكردن در اين باره را بهتر از فكر كردن دانست. مالبرانش از طريق مباني كلامي و انحصار عليت در خدا سعي در حل اين مشكل داشته و ارتباط آنها را فعل خدا مي داند. اسپينوزا از طريق تحويل كثرات به امر واحد و اين كه نفس و بدن، حالات جوهر واحدند، سعي در حل مساله رابطه نفس و بدن دارد. لايب نيتس به كثرت منادهاي نفس و بدن قايل شده و از طريق هماهنگي ازلي كه بين منادهاي نفس و بدن برقرار است سعي در حل مساله مي كند. هيچ كدام از اين متفكرين نتوانسته اند در اين مساله كامياب باشند. بهترين و كامياب ترين پاسخ از نحوه ارتباط نفس و بدن را مي توان در فلسفه ملاصدرا يافت، از نظر وي نفس در ابتداي حدوث داراي صورت جسماني است و بدن مرتبه نازل اوست و سپس در اثر حركت جوهري به مراتب ديگر نايل مي شود.