جايگاه تعاليم وحياني در تبيين وجودي انسان نزد ملاصدرا

جايگاه تعاليم وحياني در تبيين وجودي انسان نزد ملاصدرا

اغلب معارف وحياني در فلسفه به مثابه فرع و مويد لحاظ مي شود، اما در حكمت متعاليه اين معارف از آغاز تا انجام به عنوان ركن پژوهش، فيلسوف را همراهي مي كند. حكيمِ حكمت متعاليه گاهي در طرح مساله ، زماني در برهان و برخي مواقع در رهيافت خويش وامدار آيات و روايات است و در دوره اي فلسفه اش به موقعيتي رهنمون مي شود كه فارغ از معارف وحياني در تبيين پديده ها كارآمدي خود را از دست مي دهد. اين جستار درصدد آن است كه بيان كند ملاصدرا به مثابه فيلسوف مسلمان در مقام معرفت به انسان و در امتداد نگرش وجودي خويش به انسان و طرح انواع انساني با بهره گيري از آموزه هاي ديني نگاه فلسفي به انسان را تعالي بخشيده است.