قلمرو شريعت و حجيت فعل معصوم

قلمرو شريعت به معناي گستره نظام حقوقي اسلام و حوزه احكام فرعي عملي از مباحثي است كه از زواياي مختلف مورد توجه متكلمين، اصولين و فقها قرار داشته و بدان پرداخته‏اند. دو رويكرد حداقلي و حداكثري در تعيين حوزه احكام فقهي، بخشي از مباحثات و مذاكرات متكلمين را در باب دين حداقلي و دين حداكثري پديد آورده است. گرچه سنت به مفهوم عام گفتار، افعال و تقريرات معصوم، براي اثبات و يا رد شمول شريعت نسبت به برخي حوزه‏هاي فردي و اجتماعي مورد استناد قرار گرفته، اما غالباً مستند نظريات، سنت قولي بوده و عملاً سنت فعلي و تقريري مورد غفلت قرار گرفته است. در اين مقاله سعي بر آن است تا ضمن بررسي دلالت و ظهور افعال، ثابت شود كه افعال معصوم ظهور و دلالت بر حكم شرعي داشته و اين دلالت از نوع دلالت‏هاي عقلي است و حتي گاهي دلالت افعال قوي‏تر از ظهور الفاظ است. در صورتي كه افعال معصوم داراي ظهور در حكم شرعي باشند، با توجه به اينكه او داراي افعال مختلفي از جمله افعال طبيعي و عادي، افعال دنيوي، افعال عرفي و ... در زندگي مي‏باشد، مي‏توان شمول شريعت نسبت به حوزه‏هاي مختلف زندگي فردي و اجتماعي را بررسي و از اين طريق گستره نظام حقوقي اسلام را تعريف و تعيين كرد