توجيهات فلسفي پيشگيري وضعي از جرم

توجيهات فلسفي پيشگيري وضعي از جرم

پيشگيري وضعي مدعي رهيافتي روش‌شناختي است كه فارغ از ويژگي‌هاي فردي و روانشناختي، به مطالعه پيرامون جرم مي‌پردازد. اين پيشگيري بدون تغيير در شخصيت افراد و تنها با تغيير در وضعيت‌ها به‌دنبال پيشگيري از جرم است و مدعي است كه تغيير در وضعيت، بسيار آسان‌تر از تغيير در شخصيت افراد است. اين رويكرد بر اين اعتقاد است كه انسان‌ همواره در معرض خطا و لغزش قرار دارد و هيچ كس مصون از خطا نيست، پس براي پيشگيري از جرم بايد فرصت‌ها و وسوسه‌هاي مجرمانه را كاهش داد. مقاله زير به‌دنبال اين است كه از رهگذر توجيهاتي فلسفي، ثابت كند كه پيشگيري وضعي رهيافتي اثربخش و كارآست و در حمايت از پيشگيري وضعي به انتقادات اخلاقي (بخش اول) و سياسي (بخش دوم) وارد بر پيشگيري وضعي پاسخ دهد.

Situational crime prevention claims a methodological approach that depersonalize and depsychologizes the study of crime. Situational crime prevention suggests restriction of the circumstances and reducing opportunities leading to the offence. This approach claims that changing situations is easier than changing souls. The first section of this article aims to protect situational crime prevention from certain criticisms it could incur on moral level and the second to do the same with regard to the political level. Since situational crime prevention is an effective technique.