رديه‌اي بر نظريه خطا در فلسفه اخلاق براساس

رديه‌اي بر نظريه خطا در فلسفه اخلاق براساس

نظريه خطا را در فلسفه اخلاق جديد جان مكي مطرح كرد. بر اساس اين نظريه، تمام قضاياي اخلاقي كاذب‌اند. از دهه 1970 به اين سو، تلاش گسترده‌اي براي تبيين اخلاق با استفاده از نظريه تكامل زيستي شده است. مايكل روس، اول بار از تبيين تكاملي اخلاق براي دفاع از نوعي نظريه خطا استفاده كرد. بر اساس اين نظريه، انتخاب طبيعي در تمام انسان‌ها توهم عيني بودن اخلاق را نهاده است. كاركرد اين توهم همگاني، افزايش «تناسبِ شامل» افراد است. ريچارد جويس در ابتدا بر اساس تعريفي خاص از اخلاق، و با استفاده از انتخاب طبيعي، دليل آورد كه گفتمان اخلاقي‌اي كه بايدِ اخلاقي را به افعال و ديگر امور، حمل مي‌كند، صادق نيست. اما بعد تعريفش از اخلاق را گسترد و اين بار با استفاده بيشتر از شواهد تجربي، به ويژه تبيين تكاملي اخلاق، نتيجه گرفت كه بايد باورهاي اخلاقي را به حال تعليق درآورد. من بيشتر بر اساس نوعي فضيلت‌گرايي در اخلاق، عليه اين نظريات استدلال مي‌كنم.