بررسي ديدگاه مديران مراكز علمي كشور در زمينه استقلال دانشگاهي در ايران

استقلال دانشگاهي در ايران روند پُر فرازونشيبي را در هفت دهه گذشته پشت سر گذاشته است. هم‌اكنون چهارمين مرحله از اعطاي اختيارات به دانشگاه‌ها در قالب بند الف ماده 49 قانون برنامه چهارم توسعه در حال اجراست، اما تحقق كامل مفاد آن با موانعي روبه‌روست؛ ازاين‌رو آگاهي از نحوه نگرش مديران مركز علمي كشور نسبت به مقوله پيچيده استقلال دانشگاهي و آثار و پيامدهاي آن اهميت دارد. مطالعه حاضر كه در سال 1387 صورت‌گرفته پيمايشي از نوع نگرش‌سنجي است. در اين مطالعه ابتدا متغيرهاي تشكيل‌دهنده مفهوم استقلال دانشگاهي در چهار گروهِ استقلال مالي، خودگرداني اداري، آزادي آكادميك و استقلال در ارتباطات ملي و بين‌المللي شناسايي شد. سپس نگرش سه گروه از مديران مراكز علمي نسبت به اين مولفه‌ها و ميزان اهميت آنها سنجيده شد. در نهايت پس از شناسايي آثار و پيامدهاي استقلال دانشگاهي در ايران (مشتمل بر 19 مورد) با استفاده از آزمون نسبت دوجمله‌اي مشخص شد كه پاسخگويان كداميك از اين عوامل را به عنوان آثار و پيامد تلقي مي‌كنند.