بررسي نقش هوش عاطفي در راهبردهاي مديريت منابع انساني

امروزه در دنياي كسب و كار، هوش عاطفي به عنوان ابزاري براي سنجش موفقيت سازمان و كاركنان معرفي مي‌شود. بر اين اساس بازدهي سرمايه‌ي حاصل از به كارگيري اين ابزار سنجش به منظور بهره‌برداري مناسب، مورد بررسي قرار مي‌گيرد. در همين رابطه، صاحب‌نظران و محققان تلاش مي‌كنند تا اثرات مثبت هوش عاطفي را بر بهبود بهره‌وري و عملكرد كاركنان در مديريت فرايند كسب و كار بررسي، و سپس راهبرد منابع انساني موثري را به منظور رويارويي با تغييرات سازماني، طراحي و پياده‌سازي نمايند. در چنين فرايندي سازمان مي‌تواند تغييرات را با سهولت بيش‌تر و در شرايط مناسب‌تر اعمال كرده، از اين طريق فرهنگ سازماني را سازش‌پذيرتر نمايد. بنابراين هدف اصلي اين مقاله بررسي كاربردهاي هوش عاطفي در رابطه با رويه‌هاي مديريت منابع انساني به منظور تدوين راهبردهاي لازم و هم‌چنين بررسي چگونگي تاثير هوش عاطفي بر عملكرد و سودآوري سازمان است. به منظور رسيدن به اهداف مذكور، از روش تحقيق توصيفي– تحليلي و براي جمع‌آوري داده‌ها از روش كتابخانه‌اي استفاده شده است. نتايج حاصل از اين مطالعه نشان مي‌دهد كه تشخيص، كاربرد و آموزش مهارت‌هاي مرتبط با هوش عاطفي ابزاري است كه نه تنها براي ارتقاي تيم‌هاي مختلف در سازمان، بلكه براي پرورش كاركنان نيز مفيد و اجتناب ناپذير است؛ زيرا ارتباطات و تعاملات انساني روزانه،‌ با همكاران و مديران، مستلزم استفاده از هوش عاطفي است.