دال‌ها و دگرهاي روشنفكري ديني در آستانه انقلاب اسلامي ايران

زندگي فكري و سياسي ايران در دوران پس از جنگ جهاني دوم، بازنماي كشاكشي ايديولوژيك ميان جريان‌ها و نيروهاي مختلف اجتماعي بود. در روند اين رويارويي‌ها و پاسخ به الزامات فكري و سياسي داخلي و خارجي اين دوره، گونه‌اي تازه از جريان روشنفكري با صبغه ديني سر بر افراشت كه در محل تلاقي سنت و مدرنيته قرار گرفت كه ظهور اين نيروي جديد را مي‌توان از مهم‌ترين تحولات فرهنگ سياسي ايران در اين دوران ارزيابي نمود. اين نيروي نوظهور براي دستيابي به سلطه گفتماني به مفصل بندي عناصر گفتمان خويش و مرزبندي آن با دگرهاي هويتي پرداخت. اين پژوهش، در پي آن است كه با توجه به دال‌هاي مركزي جريان روشنفكري ديني، دگر_شناسي اين جريان را مورد مطالعه قرار دهد و بدين پرسش پاسخ دهد كه چه مولفه‌هايي به مثابه عناصر هويت ساز، دال‌هاي مركزي آن را تشكيل مي‌دهد و عمده‌ترين دگرهاي اين نيروي اجتماعي كدامند؟