تصميم‌پذيري سيستم‌هاي هوشمند

تصميم‌پذيري سيستم‌هاي هوشمند

الگوسازي از ذهن و ارايه مدلي كه قابليت‌هاي پيچيده ذهن را داشته باشد يكي از افق‌هاي توانمندي بشر است. اگرچه عمده تلاش‌ها در اين زمينه بيش‌تر از نيم قرن سابقه ندارد و با دستاوردهاي مسحوركننده خود يكي از پديده‌هاي شگفتي‌ساز شده است، اما هر چه اين رويا رنگ واقعيت بيش‌تري به‌خود مي‌گيرد مشكلات بزرگ‌تري را بر سر راه نظريه‌پردازان هوش مصنوعي قرار مي‌دهد. دو مسيله عمده‌اي كه در اين زمينه در مقاله حاضر بررسي خواهد شد عبارت‌اند از: الف‌ـ آيا سيستم‌هاي هوشمند قادر خواهند بود هر مسيله‌اي را حل كنند؟؛ ب‌ـ آيا مي‌توان رابطه‌اي ميان اين مسيله و تصميم‌ناپذيري منطق محمولات مرتبه اول برقرار كرد؟؛ كه هريك از آنها در درون خود شامل مسايل جزيي‌تري هستند كه به‌طورخلاصه عبارت‌اند از: 1ـ چه سيستمي را مي‌توان سيستم هوشمند ناميد؟ و 2ـ نحوه حل مسيله در سيستم هوشمند به چه صورتي است؟ و 3ـ چه سسيستمي را تصميم‌پذير گويند؟ فرضيه‌هاي مطرح‌شده در اين مقاله نيز بدين‌قرارند: الف – سيستم‌هاي هوشمند از رويه‌اي الگوريتمي تبعيت مي‌كنند. اگر بتوان مسيله‌اي يافت كه الگوريتم‌پذير نباشد، مي‌توان نتيجه گرفت آن مسيله براي سيستم هوشمند حل‌ناپذير است. ب - حل مسايل در هر سيستم هوشمندي متاثر از منطق حاكم بر آن است؛ بنابراين، عدم حل برخي از مسايل توسط سيستم منعكس‌كننده ناتواني منطق (محمولات) در ارايه الگوريتمي متناهي براي برخي از فرمول‌هاست تا مشخص كند آيا آن فرمول‌ها معتبرند يا خير.