امر عدمي نزد علامه طباطبايي و شلايرماخر

امر عدمي نزد علامه طباطبايي و شلايرماخر

در نظريه ادراكات اعتباري علامه طباطبايي، موجـود زنده در انجام هر فعلـي غـايتي را دنبـال مي كند. اين غايت كـه صـرفاً نوعي اعتبار است، مطابَقي جز در ظرف وهم ندارد. از نظر ايشان امور عدمي نيز اغلب نوعي اعتبارند، لذا هيچ نحوه وجود خارجي ندارند. تنها جايي كه مي توان كم ترين شباهتي را در باب اين نظريه ميان علامه و شلاير ماخر ديد، نتايج نظريه ايشان در بحث تفسير متن مقدس است. شلايرماخر را پدر هرمنوتيك دانسته اند. او بر اساس راست كيشي نوين اشارات متافيزيكي كتاب مقدس را نه تمثيل كه حتي استعاره دانسته است و اشارات متافيزيكي كتاب مقدس، براي مثال مسيله شر، را عدمي مي داند. استعاري دانستن امور عدمي نزد شلايرماخر با آنچه علامه اعتباري مي خواند چندان قابل مقايسه نيست، هرچند تفاوت هاي ژرفي بين اين دو نظريه قابل بيان است كه در بخش پاياني به آن خواهيم پرداخت.