رهيافت كاربردگرايي در مطالعات ايراني روابط بين‌الملل

رهيافت كاربردگرايي در مطالعات ايراني روابط بين‌الملل

هدف اصلي اين مقاله ارايه برداشتي نوين از نظريه روابط بين‌الملل براساس ذخيره واژگاني و محتوايي اين علم در ميان دانش‌پژوهان ايراني رشته روابط بين‌الملل با رويكردي جديد به‌نام كاربردگرايي است. تاكيد بر معناي نظريه و فرانظريه در روابط بين‌الملل و تعيين شاخص‌هاي كاربردگرايي متاثر از ‌آنچه در نوشته‌هاي اخير نظريه‌پردازان روابط بين‌الملل رويكرد عمل‌گرايانه به نظريه خوانده مي‌شود، بستري پژوهشي و تحقيقي است تا با اتكا به آن رهيافت كاربردگرايي در روابط بين‌الملل به‌صورتي روشن و هدفمند بررسي شود. نگارندگان مقاله حاضر بر اين باور هستند كه در پژوهش‌ها و نوشته‌هاي محققان ايراني روابط بين‌الملل مي‌توان نشانه‌هايي از مفاهيم نظري جديد روابط بين‌الملل را يافت. كاربردگرايي و مولفه‌هاي آن برآيند چنين ديدگاهي است كه نگاه متدولوژيك رهيافت مطالعات ايراني روابط بين‌الملل را نشان مي‌دهد.