مقايسه اثربخشي دو روش آموزش والدين با رويكرد آدلري و رفتاري

مقايسه اثربخشي دو روش آموزش والدين با رويكرد آدلري و رفتاري

هدف: پژوهش حاضر، به منظور مقايسه اثربخشي دو روش آموزش والدين استپ(با رويكرد آدلري) و باركلي(با رويكرد رفتاري) بر كاهش نشانه‌هاي اختلال سلوك در كودكان دبستاني در شهر تهران اجرا شد. روش: با يك طرح پژوهش پيش آزمون- پس آزمون چندگروهي با جايگزيني تصادفي، جهت اجراي پژوهش، از ميان 5 مدرسه پسرانه منطقه 7 تهران، آغاز شد. سپس60 نفر از والدين كودكاني كه بر اساس پرسشنامه علائم مرضي كودكان (CSI-4) واجد ملاكهاي تشخيصي اختلال سلوك بودند، انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در سه گروه قرار گرفتند. در نهايت، 13 نفر از والدين در گروه آدلري، 11 نفر در گروه رفتاري و 11 نفر در گروه گواه، مورد بررسي قرارگرفتند. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس، تحليل واريانس دوطرفه و آزمونهاي تعقيبي بن‌فروني و توكي استفاده شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج به دست آمده، در دو گروه آدلري و رفتاري، نسبت به گروه گواه، كاهش معناداري در شدت نشانه‌هاي اختلال سلوك مشاهده شد ولي بين دو روش، تفاوت معناداري نبود. اين نتايج در مورد نشانه‌هاي دو اختلال بي اعتنايي مقابله‌اي و نارسايي توجه/ بيش فعالي در اين كودكان نيز صادق بود(در كودكان مورد بررسي در همه موارد اختلال سلوك با دو اختلال ذكرشده همراه بود). نتيجه‌گيري: هم رويكردهاي رفتاري و هم آدلري با وجود تفاوت در مباني نظري و محتواي آموزش، مي‌توانند روشهاي كارآمدي در بهبود علائم رفتاري كودكان باشند و لازم است تفاوت آنها در ساير متغيرهاي مربوط به كارامدي بررسي شود.