تحليلي جغرافيايي روند مهاجرت در استان آذربايجان شرقي(85-1365)

چكيده استان آذربايجان شرقي در دهه هاي گذشته، تحت تاثير مسائل مختلف سياسي، اجتماعي، اقتصادي و بويژه جغرافيايي، با نقل و انتقالات شديد جمعيتي روبرو بوده است. اين استان در 50 سال گذشته بيش ترين مهاجرفرستي را در بين استان هاي ايران داشته است، به گونه اي كه خالص مهاجرتي آن از حدود 101- هزار نفر در سال 1345، به حدود 224- هزار نفر در سال 1365 و بالاخره 153- هزار نفر در سال 1385، رسيده و لذا در بين استان هاي ايران، رتبه اول را داشته است. هدف اين مقاله، بررسي و تحليل وضعيت مهاجرت در استان آذربايجان شرقي و تعيين علل اقتصادي، اجتماعي، سياسي و جغرافيايي موثر بر مهاجرت فرستي شديد اين استان و تعيين مقصد مهاجرين است. روش پژوهش اين مقاله، تركيبي از روش هاي تحقيق توصيفي، اسنادي و علي است و جهت دسترسي به داده ها از منابع آماري معتبر و موثق استفاده شده است. تعدادي از نتايج تحقيق نشان مي دهد كه در اين ارتباط، بالا بودن درصد جمعيت روستايي، پايين بودن درآمد كشاورزي و كاهش بهره وري، وجود اراضي كشاورزي ديمي، تشديد خشك سالي هاي گذشته، ضعف بنيادهاي صنعتي و خدماتي در مراكز شهري و كمبود فرصت هاي شغلي در نواحي روستايي، در مهاجرت فرستي شديد منطقه، موثر بوده است