تحليل جامعه شناختي امنيت اجتماعي و نقش آن در كاهش جرم و آسيب‏هاي اجتماعي

امنيت اجتماعي به عنوان يكي از حساس‏ترين و مهمترين نوع امنيت، از عناصر اساسي حيات انسانهاست. بدون شك هيچ عنصري براي پيشرفت و توسعه يك جامعه و همچنين شكوفايي استعدادها، مهم‏تر از عنصر امنيت و تامين آرامش در جامعه نمي‏باشد. امنيت داراي دو معناي ايجابي (يعني وجود احساس رضايت و اطمينان خاطر نزد دولت مردان و شهروندان) و سلبي (يعني نبود ترس، اجبار و تهديد) مي‏باشد. امنيت اجتماعي هم‏چون ساير پديده‏ها و امور اجتماعي، داراي گونه هاي مختلفي است كه از جمله آنها مي‏توان از امنيت شغلي، قضايي، سياسي، اقتصادي و اداري نام برد. امروزه مفهوم امنيت از نظر صوري و ظاهري در اجتماع از معني فقدان جرايم و آسيب‏ها فراتر رفته و شامل موارد و مصاديقي از نظر روحي، اخلاقي، بهداشتي، اقتصادي و همچنين دربرگيرنده ثبات و نظم واقعي و عقلاني در اجتماع شده است كه از آن به امنيت اجتماعي تعبير مي‏شود. لذا مي‏توان اظهار داشت كه هر چه ميزان توسعه يافتگي يك جامعه بيشتر باشد، ضريب امنيت اجتماعي نيز افزايش يابد و به موازات آن نرخ جرم، جنايت و آسيب‏هاي اجتماعي كاهش مي‏يابد اين مقاله در صدد تحليل جامعه شناختي نسبت امنيت اجتماعي و نقش آن در كاهش نرخ جرم و جنايت و آسيب‏هاي اجتماعي است.