الگوي توصيفي بحران در نظم و امنيت

توصيف بحران‏ها براي تشخيص اندازه و حجم آنها همراه با پيش بيني توانمندي مورد نياز براي حل بحران، از اقدام‏هاي اساسي در مديريت بحران است و هدف اين پژوهش ارايه الگوي مناسب براي توصيف بحران در حوزه نظم و امنيت مي‏باشد تا شناسايي و مديريت كارآمد بحران‏هاي انتظامي ميسر شود. براي اين منظور با مرور ادبيات موضوع بر نظريه بورنت (1997) داير بر اينكه معيارهاي سطح تهديد، فشار زماني، درجه كنترل پذيري و گزينه‏هاي واكنشي از عوامل موثر بر حجم بحران هستند به عنوان چارچوب نظري تحقيق تاكيد شد. تحقيق از نظر نوع و روش توصيفي- تحليلي و از نظر هدف و ماهيت كاربردي است. بررسي‏هاي اكتشافي به روش كتابخانه‏اي انجام و پس از تدوين ادبيات موضوع، جامعه خبره به تعداد 25 نفر از صاحب نظران انتظامي انتخاب و به روش دلفي نظر آنها جمع آوري و با بهره‏گيري از منطق فازي در تصميم گيري گروهي كه روش مناسبي براي تجزيه و تحليل داده‏هاي نادقيق است شاخص‏هاي نهايي تعيين و زمينه براي طراحي الگو فراهم شد. چهار مولفه: ويژگي‏هاي بحران ،عوامل بحران زا، ويژگي‏هاي سيستم بحران زده و عوامل بحران ستيز به عنوان مولفه‏هاي اثرگذار بر حجم بحران شناسايي شدند واز تركيب و تلفيق آنها شانزده سطح بحران توصيف گرديد. نتايج: با توجه به روابط بين ابعاد و مولفه‏هاي تشكيل دهنده حجم بحران، الگوي پيشنهادي تحقيق مربوط به شرايط زماني و مكاني خاصي نمي‏باشد و به لحاظ داشتن قابليت انقباض و انبساط قادر است هر پديده اجتماعي مرتبط با نظم و امنيت را به درستي تحليل و وقايع بحراني را به نحو مطلوب توصيف نمايد. همچنان‏كه با استفاده از اين مدل مي‏توان سطوح شانزده گانه بحران را با ابعاد اقتصادي، سياسي و ..... امنيت مرتبط دانسته و وضعيت بحراني را تعبير و تفسير نمود.