داستان انبيا در منظومه هفت پيكر

حكيم نظامي گنجوي از استادان بزرگ و از اركان شعر فارسي است. در ادب فارسي داستان پردازي، در منظومه هاي پرآوازه او به اوج خود رسيد. از جمله اين منظومه ها، مثنوي هفت پيكر يا هفت گنبد است كه گاهي بهرام نامه نيز خوانده شده و چهارمين منظومه نظامي است. با نگاهي سطحي به آثار نظامي، اين پرسش به ذهن خواننده متبادر مي گردد كه چگونه شاعري كه عمري را در رياضت و سير و سلوك روحي و معنوي گذرانده و در روزگار جواني مخزن الاسرار را آفريده، پيرانه سر اقدام به نظم داستانهاي بزمي و عاشقانه نموده است؟ اما با توجه به شخصيت نظامي كه مرد دين و حكمت و اخلاق است و با تامل در داستانهاي وي -كه دربردارنده نتايج اخلاقي و عرفاني است- درمي‌يابيم كه اگرچه «به حسب صورت افسانه است، اما از روي حقيقت، كشف حقايق و معارف را بهانه است.» شاعر پرآوازه گنجه از نظر اعتقادي مسلمان معتقدي است. وي همه آثار خويش را با توحيد و مناجات خدا آغاز مي كند. ايمان و اعتقاد وي به رسالت نبي اكرم (ص) و خلافت خلفاي راشدين به طريق سنيان در آثار او كاملاً مشهود است. در اين مقاله، داستان انبيا در مثنوي هفت پيكر و برداشت تاويلي نظامي از اين مايه‌هاي داستاني بررسي مي‌گردد.