بازگشت جرم شناسي

بازگشت جرم شناسي

امروزه جرم‌شناسي، تبديل به مد روز شده است. رسانه‌ها، هنگامي كه مسيله ي جنايي مهمي را وراي ستون‌هاي حوادث، معرفي مي‌كنند، اغلب به نقطه نظرات متخصصي كه عنوان «جرم‌شناس » را بر او اطلاق مي‌نمايند، مراجعه مي‌كنند. در زمان ايجاد كرسي جرم‌شناسي در «هنركده ملي هنر و فنون » و انتخاب مسيول آن، كه پيش از اين و در موارد مشابه بدون جلب توجه سپري شده بود، همهمه‌اي رسانه‌اي در ژانويه ي گذشته مطرح شد كه بيانيه‌400 پژوهشگر امضا كننده آن را، تشديد كرد. اين عريضه در اعتراض پيرامون انتخاب مسيول و همين‌طور در خصوص پذيرش جرم‌شناسي به‌عنوان رشته دانشگاهي تمام عيار، مطرح شده بود . اگر اين فرض را بپذيريم كه رسانه‌ها در شكل دادن به افكار نقش دارند و در انعكاس آنچه به‌عنوان دل‌مشغولي فرض مي‌كنند، تلاش مي‌كنند، در اين صورت چه دليلي براي در نظر گرفتن اين شيفتگي تند و تيز رسانه‌اي اخير براي آنچه تحت عنوان «جرم‌شناسي» انتخاب مي‌شود، مناسب است؟ به بيان ديگر، آيا «بازگشت جرم‌شناسي» مطرح است؟

Returning of criminology is an ambiguous term. It may be asked whether it means that the criminology has made the humanity researchers re interested to a new scientific discipline. Considering the fact that from the beginning of criminology at 19th century until now the discipline has been always engaged by new, methodic, and experimental developments, the answer will definitely be negative; i.e. the discipline has been never disturbed or destroyed. In fact, based on a variety of its educational facts, criminology has nothing less than other sciences of humanity. Hence, the term “return of criminology”, implicitly or explicitly, means the effect of criminology in criminal policy as a key factor in structural orientation.