مودت ارادي در آيينه مثنوي معنوي

voluntary death in masnavi manavi

در مثنوي معنوي، كه يكي از امّهات كتب منظوم عرفاني ((mystical است، از مرگ، آن هم از گونه موت ارادي سخن به ميان آمده است. يكي از دلايل پرداختن به اين مهم، بيان نگرش‌هاي مولانا و تبيين زوايا، نيز تشريح يكي از مباني مهم عرفاني موجود در مثنوي است . در حقيقت، اين سنخ از مرگ در عرفان بر اساس حديث «موتوا قبل ان تموتوا» صورت مي‌پذيرد كه باعث مي‌گردد سالك عارف (mystic) به ملكوت آسمان‌ها راه يابد و به تولدي ديگر دست يازد. مولانا با وقوف به موت ارادي، بر اين عقيده است كه مـهم‌ترين مانع وصول به موت ارادي، نفس امّاره است. از ديـد وي راه‌هاي وصول به موت ارادي عبارت‌اند از: رياضت، عشق و عنايت بي علت ذات احديّت. والاترين پيامد وصول به موت ارادي از ديد ايشان «اتحاد ظاهر و مظهر »است.

Masnavi Maʹnavi, one of the progenitors of mystical anthologies, involves some topics about death, exclusively over voluntary death. One of the reasons that the writer intends to deal with this topic is to express Rumiʹs attitudes and concepts plus accounting for one of the most important mystical points presented in Masnavi. In fact, this type of death in mysticism is based on the relation, namely ʹthey die before they are deadʹ, so that the mystic traveler can find his way into the heavens and get a rebirth. Knowing about the voluntary death, Rumi is of a believe that the most significant barrier to have a voluntary death is ill spirit, hence Id. In his view point, the means of achieving a voluntary death are as follows: ascetism, and dedicated love and attention to God. The greatest outcome for achieving a voluntary death as he believes is the unity of visibility and the source of visibility