گزارش‌دهي مصرف انرژي و رابطه‌ي آن با وضعيت وزن و سبك زندگي در زنان 45-18 ساله‌ي شهر تهران

Reporting of Energy Intake and its Association with Weight and Lifestyle Among 18-45 Year Old Tehranian Women

مقدمه: هدف پژوهش كنوني ارزيابي نسبت انرژي دريافتي به سوخت و ساز استراحت، در ميان زنان تهراني (EI/RMR) و مقايسه‌ي بين سن، ويژگي‌هاي تن‌سنجي و سبك زندگي در ميان كم و بيش گزارش دهندگان انرژي بود. مواد و روش‌ها: اين پژوهش به صورت يك مطالعه‌ي مقطعي روي 187 زن سالم 18 تا 45 ساله‌ي شهر تهران انجام گرفت. نسبت (EI/RMR) كه از مقدار انرژي دريافتي تقسيم بر سوخت و ساز استراحت ـ اندازه‌گيري شده با روش كالريمتري غيرمستقيم ـ محاسبه شد، به عنوان شاخص گزارش‌دهي درست انرژي استفاده گرديد. 34/1EI/RMR? به عنوان كم‌ گزارش‌دهي‌ و 4/2 EI/RMR? به عنوان بيش گزارش‌دهي شناخته شد. داده‌هاي رژيمي با استفاده از پرسش‌نامه‌ي بسامد خوراك 125 جزيي و داده‌هاي سن، تن‌سنجي و سبك زندگي از راه پرسش‌نامه‌ي طراحي شده براي اين پژوهش، جمع‌آوري گرديد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از آناليز واريانس يك‌طرفه (ANOVA) انجام شد. يافته‌ها: ميانگين EI/RMR 1/6±0/6 بود. 35% از افراد EI/RMR كمتر از 34/1 و 7% از افراد EI/BMR بيشتر از 4/2 داشتند. BMI همبستگي منفي با EI/RMR (01/0P < ، 0/199=(B داشت. سن، BMI، وزن، RMR و دور كمر به‌طور معني‌داري با افزايش EI/RMR كاهش يافت (01/0P < ). پيرترين گروه (?40)، EI/RMR كمتري نسبت به جوان‌ترين گروه (30 > ) داشت (5/1 در مقابل 8/1). كم گزارش دهندگان نسبت به ديگر افراد ماهي، مارگارين، قهوه، شيريني و روغن جامد كمتري مصرف كردند. نتيجه‌گيري: كم گزارش‌دهي بيش‌تر از بيش گزارش‌دهي دريافت انرژي در اين گروه از زنان تهران وجود دارد. BMI مهم‌ترين فاكتور تاثيرگذار روي درستي گزارش‌دهي دريافت انرژي است.

Introduction: This study, aimed to evaluate the ratio between Energy Intake and Resting metabolic Rate (EI/RMR) among female Tehranian adults, and to compare age and anthropometric and dietary characteristics between relatively under and over reporters. Materials and Methods: This cross-sectional study included 187 healthy women, aged 18 to 45 years. The EI/RMR ratio was used as an indicator of reporting accuracy, with EI/RMR < 1.35 considered to represent under reporting, and EI/RMR ?2.4 as over-reporting of EI. Data on age, antropometric and lifestyle variables were gathered by a second questionnaire designed for this survey. In addition dietary intake was assessed by a semi-quantitative 125 item food-frequency questionnaire. ANOVA was used for data analysis. Results: EI/RMR was 1.6±0.6 (mean±SD). Thirty-five per cent of the subjects had EI/RMR < 1.34, while 7% of the subjects showed EI/RMR > 2.4. BMI correlated negatively (B=-0.199, P < 0.01) with EI/RMR. Age, BMI, body weight, waist and RMR decreased significanlty with the increase in EI/RMR (P < 0.01). The oldest age group (?40) had lower EI/RMR values than the youngest age group (30 > ) (1.5 vs.1.8). Under-reporters consumed less fish, magarine, coffee, sweet and fat than did the other subjects. Conclusion: Under-reporting, rather than over-reporting of energy intake was predominant in this female population of Tehran. BMI was the most important factor affecting the reporting accuracy of energy intake.