اسطوره آدم و طبيعت

The Myth of Adam and Nature

اسطوره‌ها، نماد يا سمبل تجربيّات بشري هستند و ارزش‌هاي روحاني يك فرهنگ را مجسم مي‌كنند؛ و يا به عبارت ديگر طبيعت آدمي هستند با تمامي نيازها، خواسته‌ها، آرزوها، اميدها و بيم و هراس‌ها. اگر چه اسطوره‌ها از آغاز به صورت داستان‌هايي سرگرم‌كننده ليكن با اهداف جدّي خلق مي‌شوند امّا به سبب كششي كه دارند، تا صدها و گاه هزاران سال باقي مي‌مانند. هدف جدّي اسطوره اين است كه مي‌خواهد ماهيّت و طبيعت جهان هستي را توضيح بدهد (نظير اسطوره‌هاي آفرينش و باروري) و يا به اعضاي جامعه بياموزد كه براي بهتر كار كردن و توفيق يافتن چه رفتاري در پيش گيرند. اسطوره‌هاي قهرماني يا حماسي، الگوهايي براي نحوه رفتار و طرز سلوك آدميان مي‌آفرينند؛ زيرا پهلوانان و قهرمانان الگوهاي رفتاري جامعه هستند و اسطوره‌هاي آفرينش نيز، نياز ريشه‌يابي انسان را اقناع مي‌كند. در واقع، اسطوره‌ها پاسخ هايي فرهنگي براي اين پرسش‌‌هاي اساسي هستند كه: من چه كسي هستم و زندگي را چگونه بايد بگذرانم؟ لذا اين مقاله بر آن است تا به چرايي و چگونگي خلق اسطوره آدم و راه يافتنِ آن به اذهان جامعه و به تبعِ آن ذهن و زبان شاعران بپردازد.