تحليلي بر جايگاه آموزش انفرادي در تاريخ ايران

An Analysis of the Position of “Individualized Teaching” in Iranʹʹs History of Education

هدف اين مقاله بررسي جايگاه آموزش انفرادي در تاريخ آموزش و پرورش ايران بوده و نويسندگان با بهره‌گيري از روش تحليلي ـ توصيفي در جهت شناخت روش‌ آموزش انفرادي كه يكي از روش‌هاي جديد و مطرح در آموزش است به بررسي سوابق تاريخي آن پرداخته و از اين طريق چشم‌انداز روشن‌تري را براي آينده ترسيم نمايند. نتايج مطالعه نشان مي‌دهد كه از ديرباز با توجه به فضاي موجود در تعليم و تربيت ايران آموزش انفرادي جايگاه مهم و تاثيرگذاري در روند تعليم و تربيت داشته است كه با عنايت به اين تجارب بهره‌گيري از اين شيوه در حال حاضر مي‌تواند فرصتي را بازسازي برخي از نارسايي‌هاي نظام تعليم و تربيت مهيا نمايد.

The aim of this essay is to study the position of “individualized teaching” in Iranʹs history of education. The analytic-descriptive method is used to study "individualized teaching," one of the modern methods of teaching, by studying its historical antecedents and drawing future perspectives. The conclusions show that based on Iranʹs past education environment, “individualized teaching” has the most important and effective position in education. Thus, according to these experiences, using this method can provide opportunity for removing some defects of the educational system.