بررسي نقش تعديل كننده ي خودكارآمدي بر رابطه بين ناگويي هيجاني، شدت درد و ناتواني ناشي از درد در بيماران مبتلا به درد مزمن

چكيده پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش تعديل كننده ي خودكارآمدي بر رابطه بين ناگويي هيجاني، شدت درد و ناتواني ناشي از درد در بيماران مبتلا به درد مزمن انجام گرفت. 100 آزمودني (67 زن و 33 مرد) در اين پژوهش شركت كردند. از شركت كنندگان خواسته شد كه مقياس هاي ناگويي هيجاني تورنتو (TAS-20)، پرسشنامه خودكارآمدي درد مزمن (CPSEQ)، مقياس ديداري شدت درد (VAS) و پرسشنامه ناتواني ناشي از درد (PDQ) را تكميل كنند. داده ها با استفاده از روش تحليل رگرسيون تحليل شد. نتايج پژوهش نشان داد كه خودكارآمدي در رابطه بين ناگويي هيجاني، شدت درد و ناتواني ناشي از درد نقش تعديل كننده دارد. بر اساس نتايج اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه رابطه بين ناگويي هيجاني، شدت درد و ناتواني ناشي از درد در بيماران مبتلا به درد مزمن تحت تاثير نقش تعديل كننده خودكارآمدي قرار دارد.