رابطه عاطفه مثبت و منفي صفت با بي‌عدالتي و رفتارهاي مخرب كاركنان

اين پژوهش با هدف بررسي نقش عاطفه مثبت و منفي صفت در رابطه بي‌عدالتي با رفتارهاي مخرب كاركنان اجرا شد. جامعه آماري پژوهش را كاركنان يك شركت توليدي و صنعتي (به تعداد 250 نفر) در پاييز 1388 در شهركرد تشكيل دادند. روش پژوهش همبستگي و شيوه نمونه‌گيري مورد استفاده تصادفي ساده بود. از 230 پرسشنامه توزيع شده، 162 پرسشنامه معتبر براي تحليل بازگشت شد. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه بي‌عدالتي (در سه قسمت بي‌عدالتي توزيعي، رويه‌اي و تعاملي) با 13 سوال، پرسشنامه عاطفه مثبت و منفي (PANAS) با 18سوال و پرسشنامه رفتار مخرب كاركنان (با دو خرده مقياس خروج و غفلت و اعتراض پرخاشگرانه) با 8 سوال بود. داده‌هاي حاصل از پرسشنامه‌هاي پژوهش از طريق ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون سلسله مراتبي تحليل شد. شواهد به دست آمده از تحليل رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد كه: 1. عاطفه مثبت رابطه بي‌عدالتي تعاملي را با خروج به عنوان اولين مولّفه رفتارهاي مخرب تعديل مي‌كند. همچنين عاطفه مثبت رابطه بي‌عدالتي تعاملي را با غفلت و اعتراض پرخاشگرانه تعديل مي‌كرد. شواهد حاصل از تحليل ساده شيب خط نشان داد كه در عاطفه مثبت بالا، بي‌عدالتي تعاملي تمايل به خروج و غفلت و اعتراض پرخاشگرانه بيشتري را باعث مي‌شود. عاطفه منفي نيز رابطه بي‌عدالتي رويه‌اي و تعاملي را با خروج (ترك سازمان) و همچنين رابطه بي‌عدالتي توزيعي و تعاملي را با غفلت و اعتراض پرخاشگرانه تعديل مي‌كرد. بدين معنا كه در عاطفه منفي پايين، رابطه متغيرهاي ياد شده مثبت و معنادار بود.