ميزان آسيب اكسيداتيو بهDNA بافت معده در افراد سيگاري و غيرسيگاري با علايم سوي هاضمه

Severity of Oxidative DNA Damage in Gastric Tissue of Smoker and Non-smoker Patients with Dyspepsia

چكيده زمينه و هدف: استعمال دخانيات با افزايشخطر ابتلا به زخم معده و سرطان دستگاه گوارش و DNA همراه است. مو?اد سم?ي موجود در دود و قطران سيگار در توليد تركيبات سرطان زا ، صدمه به در بافت DNA تكثير سلولي در سرطان معده بسيار موثرند. بدين منظور ما در اين مطالعه ميزان آسيب به معده افراد سيگاري و غيرسيگاري مبتلا به زخم پپتيكفعال مورد مطالعه قرار داديم. روشبررسي: در اين مطالعه كه از نوع مورد-شاهدي بود، از افراد مراجعه كننده به كلينيك گوارش دانشگاه ، 43 بيمار سيگاري با زخم پپتيكفعال( 14 نفر مرد و 29 نفر زن) با ميانگين سني 45/30 سال به عنوان گروه مورد ، 43 فرد غيرسيگاري بدون زخم پپتيك( 13 نفر مرد و 30 نفر ± 13/16 42 سال بعنوان گروه كنترل يك، 43 فرد سيگاري بدون زخم پپتيك /67 ± 16/ زن) با ميانگين سني 04 44 سال بعنوان گروه كنترل دو و 43 فرد /58± 12/ 16 نفر مرد و 27 نفرزن) با ميانگين سني 07 ) 45 سال بعنوان /37± 13/ غيرسيگاري با زخم پپتيكفعال( 20 نفر زن و 23 نفرمرد) با ميانگين سني 39 بافتمعده در چهار گروه به روشكالريمترياندازه DNA گروه كنترل سه انتخاب شدند. ميزان آسيب به گيري شد. در گروه مورديا افراد سيگاري با زخم پپتيكفعال DNA يافتهها: ميانگين ميزان آسيب به در هر 100000 جفت باز ميباشد و بيشاز بقيه AP 11/8± 4/ 28/05±5 و در گروه كنترل يك 82 /54 معني دار ميباشد. در صورتي كه اين ميانگين مابين p < 0/ گروهها است. اين تفاوت از نطر آماري با 0001 گروههاي كنترل يك، دو و سه تفاوت معني داري نداشت. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان مي دهد كه بين مصرفسيگار و آسيب اكسيداتيو ارتباط وجود دارد كه ممكن استناشي از تركيبات سمي موجود در دود و قطران سيگار باشد. DNA دركاين مسيله نياز به مطالعات بيشتر دارد. واژه هاي كليدي : آسيب به DNA استعمال دخانيات، سوي هاضمه ،