تحريك ريشه‌زايي گونه سرخدار (Taxus baccata L.) براساس محل قلمه‌گيري از شاخه با تيمارهاي هورموني KIBA

به‌منظور ارزيابي اثرات غلظت‌هاي مختلف نمك پتاسيم ايندول بوتيريك اسيد (KIBA) و نوع قلمه‌گيري از محل شاخه در ريشه‌زايي گونه در حال انقراض سرخدار (Taxus baccata L.)، آزمايشي با طرح اسپليت – فاكتوريل در قالب طرح پايه بلوكهاي كامل تصادفي در فصل پاييز در چهار تكرار اجرا گرديد. در اين طرح هورمون نمك پتاسيم ايندول بوتيريك اسيد در چهار سطح 0، 25، 50 و 75 ‌ميليگرم در ليتر و محل قلمه‌گيري از شاخه از سه قسمت فوقاني، مياني و تحتاني مورد آزمايش قرار گرفت. نتيجه آزمايش نشان داد كه بيشترين درصد ريشه‌زايي در غلظت 75 ميليگرم در ليتر اتفاق مي افتد. قلمه قسمت فوقاني شاخه‌ها، بيشترين درصد زنده‌ماني و ريشه‌زايي را نشان داد. در تجزيه واريانس، سطوح هورمون در زنده‌ماني و ريشه‌زايي قلمه‌ها و نوع قلمه در زنده‌ماني و توليد دسته‌هاي برگي پس از 17 هفته (در سطح 5%) تاثير داشتند. زنده‌ماني و ريشه‌‌زايي (پس از 23 هفته) در سطح 1% از نظر آماري معني‌دار بود. نتيجه نهايي نشان داد كه قلمه نوك شاخه‌ها و تيمار با هورمون KIBA به‌مقدار 75 ميليگرم در ليتر به‌مدت يك ساعت مناسبترين تيمارهاي قلمه‌هاي سرخدار در پاييز مي‌باشد.

In order to investigate the effect of KIBA and kind of cutting on rooting of Yew (Taxus baccata), 4 different levels of KIBA (0, 25, 50 and 75 mg/l) and 3 different kinds of cutting (upper, middle and lower) were studied. Results showed that the highest rate of rooting was observed by application of 75mg/l KIBA. Also the upper cuttings showed the highest rate of rooting and survival after 23 weeks.