پرستش، اصل بنيادين فلسفه اخلاق استاد مطهري

استاد مطهري در ميان گرايش ها و نظريات گوناگون در گستره مكاتب اخلاقي، به پرستش الهي به عنوان بنياد اساسي مكتب اخلاقي اسلام معتقد است. مبناي ديدگاه فوق از نظر ايشان اين است كه هر گونه كار اخلاقي عبادت خداست حتي اگر شخص به آن توجه نداشته باشد. پرستش از نظر استاد داراي دو جنبه است باطني يعني سير انسان از خلق به خالق و ظاهري عبارت است از نوع آداب و اعمالي كه بايد پرستش به آن شكل صورت گيرد. در اين مقاله پس از تبيين هويت معرفتي و حكمت هاي اخلاقي و تربيتي پرستش، جنبه هاي معياري آن، كنكاش خواهد شد و در نهايت به صورت مورد پژوهانه، مباني معرفت شناسانه نظريه پرستش، مورد بحث قرار خواهد گرفت. در ادامه اثبات خواهد شدكه نظريه پرستش با توجه به دارا بودن مولفه هاي لازم عقلي و نقلي، مي تواند يك مكتب اخلاقي - منطقي و معتدل باشد.