مقايسه‌ي دو روش جانهي ليتل-سو و نزديك‌ترين همسايه در آمارگيري‌هاي پانلي به‌كمك شبيه‌سازي

Comparison of the Two Imputation Methods “Little-Su” and “Nearest Neighbor” in Panel Surveys by a Simulation Study

در بسياري از نظام‌هاي آماري، نوعي از آمارگيري موسوم به « آمارگيري مكرر » و يا « نمونه‌گيري در طول زمان » متداول است كه به شكلي مستمر در دوره‌هاي زماني تكرار مي‌شود. چنين آمارگيري‌هايي، اغلب به‌صورت يكي از روش‌هاي « مقطعي مكرر »، « چرخشي » و « پانلي » اجرا مي‌شود. آمارگيري پانلي روشي است كه در آن به نمونه‌اي ثابت در دوره‌هاي زماني مختلف مراجعه مي‌شود. در آمارگيري‌هاي پانلي علاوه بر بي‌پاسخي قلم اطلاعاتي، نوع ديگري از بي‌پاسخي تحت عنوان « بي‌پاسخي دوره » نيز وجود دارد؛ بي‌پاسخي دوره هنگامي رخ مي‌دهد كه داده‌هاي پانلي يك واحد نمونه‌اي براي يك يا چند دوره، گم‌شده باشند و حداقل براي يك دوره به دست آمده باشند. زماني كه مشاهدات مكرر براي واحدهاي نمونه‌اي در طول زمان وجود دارد، براورد تغيير بين دوره‌ها داراي اهميت زيادي است. از اين رو، نمي‌توانيم تغيير‌پذيري براوردها را منحصراً توسط روش‌هاي جانهي براساس اطلاعات مقطعي براورد كنيم، يا نمي‌خواهيم ميزان تغيير‌پذيري براوردهاي تغيير با جانهي توسط اطلاعات درباره‌ي يك واحد نمونه‌اي كاهش پيدا كند. بنا بر اين به‌‌طور مشخص از روش‌هايي استفاده مي‌شود كه در آن‌ها به دوره‌هاي بعد يك آمارگيري پانلي براي تركيب كردن با اطلاعات جمع‌آوري‌شده در دوره‌هاي قبل نياز دارد كه از آن جمله مي‌توان روش جانهي « ليتل-‌سو » را به‌عنوان يك روش مفيد نام برد. در اين مقاله انواع آمارگيري پانلي و بي‌پاسخي دوره درنظرگرفته مي‌شود و سپس روش‌هاي جانهي ليتل-سوي پايه و نزديك‌ترين همسايه معرفي مي‌شوند. سرانجام با شبيه‌سازي يك آمارگيري پانلي سه‌دوره‌اي، اثر به‌كارگيري جانهي ليتل-سو در مقايسه با جانهي نزديك‌ترين همسايه بر روي كارايي و قدر مطلق اريبي آماره‌ي مورد نظر (با توجه به اثر اندازه‌ي نمونه، همبستگي بين داده‌هاي دوره‌ها و نرخ بي‌پاسخي دوره) مورد ارزيابي قرار مي‌گيرد. نتايج اين مطالعه‌ي شبيه‌سازي نشان مي‌دهد كه روش جانهي ليتل-سو در اغلب موارد عملكرد بهتري نسبت به‌روش جانهي نزديك‌ترين همسايه دارد.