نقش آموزش و مشاركت شهروندان در كنترل حريق‌هاي شهري به منظور برنامه ريزي و مديريت بحران شهري

نگرش سنتي در زمينه مديريت بحران آتش سوزي، بر اين باور بود كه مديريت بحران يعني فرونشاندن آتش، به اين معني كه مديران بحران در انتظار خراب شدن امور مي‌نشينند و پس از بروز ويراني سعي مي‌كنند تا ضرر ناشي از خرابي‌ها را محدود سازند، ولي به تازگي نگرش به اين موضوع عوض شده است. بر اساس معناي اخير، همواره بايد مجموعه‌اي از طرح‌ها و برنامه‌هاي عملي، براي مواجهه با تحولات احتمالي آينده در داخل سازمان‌ها تنظيم شود و مديران بايد درباره اتفاقات احتمالي آينده بينديشند و آمادگي رويارويي با وقايع پيش-بيني نشده را كسب كنند. يكي از اين طرح‌ها و برنامه‌هاي عملي، آموزش و مشاركت شهروندان در برنامه‌هاي مختلف ايمني شهري است. اين طرح با توجه به بررسي نمونه‌هاي اقدامات صورت گرفته در كشورهاي پيشرفته، از جمله اقدامات كم هزينه با بازدهي بسيار بالا و موثر محسوب مي‌شود. با توجه به اينكه اين امر در كشور ايران به عنوان يكي از كم-رنگ‌ترين مسايل در تصميم گيري‌ها مدنظر است و نتيجه اين امر وجود ضعف فرهنگ ايمني در بين شهروندان ايراني است، ضرورتاً به بررسي نقش آموزش و به دنبال آن مشاركت شهروندان در پيشگيري از حريق‌هاي احتمالي مي‌پردازد. بر اساس ابعاد و اهداف، نوع تحقيق كاربردي- توسعه‌اي و با توجه به ماهيت موضوع، روش انجام پژوهش، توصيفي و تحليلي مي‌باشد. در پايان، نتايج اين بررسي نشان مي‌دهد كه آموزش عمومي و افزايش آگاهي جامعه با شيوه‌هاي مختلف از مهم‌ترين جنبه‌ي فعاليت‌هاي پيشگيرانه براي تامين ايمني در شهرها مي‌باشد.