فرجام انديشي در گرشاسب نامه اسدي طوسي

آثار منظوم و منثورِ ادبيات فارسي دربردارنده انديشه‌ها و معارف گوناگون علمي و ديني است. از زمان رواج و پذيرش دين مبين اسلام در ايران تا برسد به قرن چهارم و پنجم هجري قمري كه شعر فارسي نُضج و رونق بيش از پيش گرفت، به خوبي مي‌توان گره خوردگي شعر را با دين و شعاير آن ديد. شاعران فارسي زبان ايران پس از آشنايي و تسلط بر زبان و پيام هاي قرآن، آغوش به سوي انديشه هاي مندرج در اين كتاب آسماني گشودند و با طبع نازك خويش با زبان شعر به بيان هنرمندانه اين گونه انديشه‌ها همّت گماشتند. تاثيرپذيري و استفاده از مضامين قرآن در اشعار شاعران قرن 4 و 5 هجري به صورت درج ترجمه و مفهوم آيات در اشعارشان جلوه گر شد. از ميان كاروان شعر و ادبيات كهن ايران مي‌توان كتاب حماسي - تعليمي گرشاسب نامه اسدي طوسي را از اين منظر بيشتر مورد توجه قرار داد. اين شاعر شيعي كه همشهري و هم پيشه فردوسي طوسي در سرودن اشعار حماسي و رزمي بوده است، در كتاب 8905 بيتي گرشاسب نامه به يكي از موضوعات مهم و اصيل دين اسلام بسيار توجه داشته است و آن پرداختن به موضوع مرگ و معاد انسان است. اين شاعرِ حكيم، همچنين به موضوعات متفرّع و بايسته فرجام انديشي چون: آخرالزمان و ظهور مهدي(ع)، شفاعت پيامبر در آخرت، روز حساب، عدل الهي در محشر، بهشت و دوزخ و.... نيز پرداخته است