روش‌هاي دعوت و تبليغ قرآني از ديدگاه علامه طباطبايي

تبليغات از ابزارهاي رايج در انتقال فكر، فرهنگ و هر گونه پيامي به ديگران است. مكاتب مختلف فكري، فرهنگ ها و تمدن هاي مختلف از دير باز كوشيده اند با بهره گيري از شيوه هاي گوناگون، پيام هاي مورد نظر خويش را به مخاطبان انتقال دهند. در اين ميان، بهترين و كامل ترين منبع براي تبليغ، قرآن كريم است كه خود به بهترين شكل شيوه هاي تبليغي را طرح كرده است. البته بهره گيري از سنت و سيره نيز مي تواند براي اكمال اين مهم مفيد و موثر باشد. در تبليغ قرآني، اصولي چون: تعهد به اخلاق و ارزش ها، پيش آهنگي اسوه ها، مطابقت كردار با گفتار، بهره گيري از شيوه هاي غير مستقيم و عملي، توجه به شرايط و مقتضيات زمان كه موجب مي شود در شرايط فعلي بتوان از فيلم، داستان، رمان و رسانه هاي گوناگون به عنوان ابزارهاي تبليغ بهره گرفت، برانگيختن عقل و دعوت به تفكر، ساده گويي، شناخت استعداد و قابليت مخاطبان و برخورد متناسب با آنان، صراحت و شفاف سازي، نگرش يكسان و پرهيز از تبعيض و تفاوت و... بر تمام شيوه هاي تبليغي سايه افكنده است. مقاله حاضر در صدد است تا شيوه هاي مذكور و امتيازات تبليغ قرآني را خصوصا با توجه به ديدگاه هاي علامه طباطبايي مورد بررسي قرار دهد.